Rozdział 5

- Nie pozwolę, żeby ktokolwiek mnie tak traktował. - Podeszłam do niego i popatrzyłam mu odważnie w oczy. Dopiero teraz zauważyłam, że nasze kolory tęczówek były w tym samym kolorze, a nawet i odcieniu. 
- Wyjdź. - Syknął w moją stronę, unikając mojego spojrzenia. - Możesz jutro nie przychodzić do pracy. - Powiedział na odczepne, i wzięła łyka alkoholu. Tego było już za wiele. 
- Co proszę?! - Krzyknęłam. 
- Czego nie zrozumiałaś z tego polecenia? - Widziałam że trzymał swoje nerwy na wodzy, i powoli chciał dać im upust. Nie bałam się go. Był zwykłym idiotom. 
-  A czego Ty - podkreśliłam dobitnie ostatnie słowo - nie zrozumiałeś, gdy podpisywałeś umowę?! Zero picia trunków w pracy! - Przechyliłam jego szklankę, a bursztynowy płyn, rozlał się po drewnianej podłodze. 
Popatrzył na mnie z mordem w oczach, przybliżając się znacznie do mojej osoby. 
- Ty chyba nie zdajesz sobie sprawy z tego co robisz... - Cofnęłam się, a złośliwa szafa była tuż za mną, uniemożliwiając mi dalszy ruch. - Nie wiesz z kim zadzierasz. - Warknął mi do ucha, a ja zgrabnie go wyminęłam i wybiegłam z budynku. 

- Marsh, Ty debilko. - Blondynka oparła się na sofie, słuchając mojej opowieści z dzisiejszego dnia.
- No co miałam zrobić. - Szepnęłam.
- Wylatujesz z pracy? - Zmarszczyła brwi.
- Mam nadzieje że nie. Pójdę jutro normalnie, i może powinnam go przeprosić. - Przełknęłam głośno ślinę, wyobrażając sobie ten moment. On siedzący arogancko na wygodnym fotelu, a ja na kawałku drewna naprzeciwko przepraszająca go za całe zajście. O nie, co to to na pewno nie. Nie powiedziałabym mu nawet 'sory'. - Nie to nie jest jednak dobry pomysł.
- Wysil się, i powiedź to głupie 'przepraszam'. - Popatrzyła na mnie ironicznie. - Może nic Ci się nie stanie.
- Wygłupiłam się. Cholera. - Zaklnęłam pod nosem, i poszłam do kuchni po coś mocniejszego. - Muszę się upić. - Stwierdziłam, widząc zszokowaną minę Megan.
- A rano będziesz zdychać. - Chciała odebrać mi butelkę z ręki, ale zrobiłam szybki unik i rozlałam przeźroczystą ciecz do dwóch kieliszków.
- Popitka. - Mruknęła, przynosząc sok pomarańczowy.
- To za co pierwszy toast? - Spytałam, unosząc szkło.
- Za... Ciebie mądralo. - Zaśmiała się, i równo wypiłyśmy alkohol.

Obudziły mnie pierwsze promienie słońca, wpadające przez białe, zasłonięte kotary. Przetarłam oczy, i podparłam się na łokciach. Przypomniałam sobie, wczorajszą rozmowę, i wstałam, podążając do łazienki. Stanęłam przed lustrem, spoglądając na swoje odbicie. Nie wyglądałam źle. Włosy były lekko potargane, a twarz wyglądała jakbym nic wczoraj nie piła. Moje zielone oczy, błyszczały, ale gdzieś na dnie tych szmaragdowych tęczówek, dostrzegłam strach. Bałam się dzisiejszego dnia? Może trochę.
Włożyłam czarne rurki, i czerwoną sportową bluzkę, z numerkiem 85 na przodzie. Zarzuciłam na to jeansową, przecieraną kurtkę, i stanęłam przed lustrem przeglądając się. Po chwili zastanowienia, na stopy wsunęłam czarne botki, ze złotym suwakiem od zewnętrznej strony, a potrzebne rzeczy schowałam do czarnej listonoszki.
Czując zapach, zmielonej już kawy, pobiegłam do kuchni, i nalałam gorący napój do kubka. Wzięłam dużego łyka, a resztę zostawiłam. Stres utrudniał mi zjedzenie czegokolwiek, więc głodna wyszłam z domu.

Zamknęłam samochód, i poprawiłam włosy. Miałam już dość tego dnia. Na samym początku, pracownik stacji benzynowej nalał mi złego paliwa, więc samochód chodził możliwie wolno, a korków nie brakowało na ulicy. Co się rozpędziłam, to musiałam stawać. Wrzuciłam z irytacją kluczyki do torebki, i podążyłam w stronę wejścia.
- O witam panią Marsh - Styles, zatrzymał się na korytarzu widzą mnie.
- Dzień dobry - mruknęłam niepewnie - moglibyśmy porozmawiać? - spytałam niepewnie.
- Oczywiście. - uśmiechnął się, i przepuścił mnie przodem do swojego gabinetu - Rozumiem że chodzi o wczorajszy incydent. - rozpiął guzik marynarki i usiadł naprzeciwko mnie
- Tak. Chodzi o to. Chciałam pana przeprosić za to całe zajście. Nie wiem co we mnie wstąpiło. - skupiłam się na skubaniu swojej bluzki byle by nie patrzeć na jego
- Ja też jestem winny pani przeprosiny. Poniosło mnie. - podniosłam na niego wzrok ze zdziwienia
- Taa. - wstałam, zmusiłam się do uśmiechu i wyszłam, z wielkim zszokowaniem wymalowanym na twarzy.

Rozdział 4

Muzyka: Olly Murs feat. Flo Rida - Troublemaker

Położyłam dynamicznie głowę na kierownicy, a przeraźliwy dźwięk rozległ się po parkingu. Automatycznie podniosłam głowę, i zaczęłam rozglądać się czy ktoś to widział. Nikogo nie było. Wysiadłam, i jeszcze raz przeczesałam wzrokiem teren wokół placówki. Jak zawsze robisz sobie ambaras - pomyślałam z nietęgą miną, i zamknęłam samochód. Wbiegłam po betonowych schodach, i pchnęłam mosiężne drzwi. Uwielbiałam wygląd tego miejsca. Stare ściany, na których było położone drewno, jasna podłoga, kontrastowały ze staroświeckim oświetleniem, i szatą zewnętrzną budynku. 

- Dzień dobry. - Ukłoniłam się do dwóch nauczycielek siedzących przy stole, i podeszłam do szafki by włożyć swoją torebkę. 

- Hej, Zara. - W pomieszczeniu pojawiła się szatynka, ze stertą papierów. 

- Cześć. - Uśmiechnęłam się. - Co to? - Wskazałam rękę na białe kartki, które położyła na blacie. 

- Harry prosił żebym mu pomogła. - Jak na zawołanie, w progu pojawił się Styles, niosący dwa razy więcej dokumentacji od Brooke. 

- Witam - Popatrzył na mnie, na co ja skinęłam głową. - Pani Zaro, następnym razem niech pani uważa, próbując przespać się na kierownicy auta. To nie skutkuje zazwyczaj dobrze. - Uśmiechnął się ironicznie, i wyszedł. Wypuściłam powietrze, i oparłam się o parapet. 

- O co mu chodzi? - Współpracownica, spojrzała na mnie pytająco. 

- Nie pytaj. - Pokręciłam głową, i zabrałam książki, wychodząc na pierwsze zajęcia tego dnia. 

Poprawiłam bestseller Toni Morrison, i poszłam w stronę pojazdu. Miałam dosyć jak na dzisiejszy dzień. Głupie uśmieszki profesorka, doprowadzały mnie do szału. 

Podskoczyłam, i pisnęłam czując czyjąś rękę na moim ramieniu. 

- Czego się tak pani boi? - Usłyszałam głos, którego miałam po dziurki w nosie. 

- Przestraszył mnie pan. - Odwróciłam się, zakładając na twarz maskę. 

- Zapraszam do mojego gabinetu. 

- Jestem po pracy. - "Do mojego gabinetu"  hola hola, on nie ma swojego gabinetu - przeszło mi przez myśl. 

- Odmawia pani dyrektorowi? 

- Dyrektorowi?! - Podniosłam ton głosu, na co on zrobił minę która nie wyrażała czegoś dobrego. 

- Chce pani stracić tą pracę do cholery? - Syknął mi do ucha, i złapał za łokieć prowadząc do środka. Wyrwałam się, i przyśpieszyłam kroku, byle by tylko nie czuć jego obecności tuż za mną. Otworzył drzwi, i przepuścił mnie w nich. 

- Mogę teraz wiedzieć o co chodzi? - Usiadłam na krześle naprzeciwko jego. To pomieszczenie nie wyglądało tak samo, jak za panowania pani Howells. Zamiast zdjęć z absolwentami, gdzie nie gdzie jej certyfikatów, było powieszone dyplomy, wyróżnienia, i różnego rodzaju nagrody. Na biurku stało zdjęcie nowego szefa, odbierającego prawo do wykonywania zawodu nauczyciela, a po świeżych kwiatach nie było śladu. 

- Oczywiście że tak. - Oparł się nonszalancko o fotel. - Nie podobało mi się zwrócenie do mnie na parkingu. 

- Przepraszam bardzo, ale chyba wcześniej - zaakcentowałam ostatnie słowo - miał pan do mnie sprawę, a nie po całym zdarzeniu. 

- Powiem pani tyle, niech pani uważa co robi. Nasz college ma za dobrą, renomę by taka osóbka jak pani ją psuła. - Wyciągnął z szafki whisky, i bez zastanowienie napełnił szklankę stojącą obok, trunkiem. 

- Co proszę? - Nachyliłam się. 

- To co pani słyszała. - Podniósł się, i wziął łyk alkoholu. - A teraz żegnam! - Podszedł do drzwi, i otworzył je na oścież. 

Rozdział 3

Usłyszałam mocne pukanie do drzwi. Wstałam i energicznie otworzyła drzwi. 

- No witam. - Do mieszkania wparowała urocza blondynka, z winem pod pachą. 

- Cześć. - Uśmiechnęłam się. Była to moja dobra sąsiadka, a przy okazji przyjaciółka. Rozumiałyśmy się bez słów. 

- Wpadłam bo jest okazja. - Położyła butelkę na stole, a ja podążyłam do kuchni po dwie lampki. 

- Settimo Barolo Rocche? - Spojrzałam na etykietkę. - To jest aż taka okazja? 

- Kochana, - otworzyła trunek i rozlała go do szkła -od dzisiaj pracujesz w college'u. 

- Mm, to o to chodzi. - Usiadłam na sofie, i włączyłam wieże z której popłynęły dźwięki piosenki króla popu. 

- No a myślałaś że zarywałabym nockę inaczej? - Zaśmiała się, a ja automatycznie zerknęłam na stolik. 8 p.m - nie było tragicznie. 

- No tak, przecież Ty jesteś ułożoną osobą. - Mruknęłam, i wzniosłam brwi ku górze.

- Milutka, Ty pij lepiej. - Zrobiła ironiczną minę, i rozłożyła się fotelu. - A poznałaś tam kogoś fajnego, czy wszyscy przynudzają? 

- Brooke, jest jedną z najmilszych osób. Fajnie mi się z nią rozmawia. A no i nie mogłabym nie wspomnieć o idealnym, profesorku Haroldzie. 

- Haroldzie. - Przytaknęła głową. - Cóż to za przystojniak? 

- Tu nie zaprzeczę, ale jest dosyć - zatrzymała się by dobrać odpowiedni epitet - dziwny. 

- Eh, Ty to zawsze pakujesz się w jakieś chore sytuację. Co Tym razem zrobiłaś? - Westchnęła.

- Rozlałam mu trochę kawy na dokumenty, i troszkę się zdenerwował. - Przygryzłam dolną wargę, prawie do krwi. Kolejny nawyk, którego nie umiałam się odzwyczaić. 

- A no to nic nowego że teraz wydaję się być 'dziwny' - zrobiła cudzysłów w powietrzu i dolała sobie alkoholu. 

- Przestań. Zachował się nienormalnie. 

- Moja droga, mnie miałaś za świruskę pragnę Ci przypomnieć, więc myślę że koloryzujesz. - Ułożyła sobie poduszkę pod głowę, i patrzyła na mnie kpiąco. Jak zwykle miała trochę racji. 

- Tobie nie przegada. - Dopiłam zawartość lampki, i odpłynęłam w krainę Morfeusza. 

- Zara! - Usłyszałam krzyk nad moich uchem. 

- Co?! - Zerwałam się na równe nogi, przecierając oczy. 

- Do pracy się spóźnisz. - Pokazała mi swój niewidoczny zegarek na nadgarstku. 

- Cholera. - Zaklnęłam, i pobiegłam do garderoby szukając odpowiednich ciuchów. Wybrałam je po chwili zastanowienia, i wzięłam zimny prysznic który orzeźwił mój lekko skacowany umysł. Nigdy nie mogłam pić. Nawet małej ilości. Włożyłam na siebie luźne, przecierane boyfriend'y, szary T-shirt, i czarne lakierki z wycięciami po obu stronach. 

- Kawa. - Megan podała mi kubek, wypełniony moim ulubionym napojem. 

- Zbawienie. Dzięki. - Wzięłam duży łyk, i ciepła ciecz rozlała się po moim przełyku. 

- No pięknie, tak się upijać w drugi dzień pracy. - Z uśmiechem pokręciła głową z niedowierzaniem, na co ja wykrzywiłam się do niej. 

- Jaka jędza. To wszystko przez Ciebie, po za tym wiesz że jedna lampka źle na mnie działa to specjalnie to robisz. - Wyciągnęłam musli z szafki, i włożyłam je do dużej torebki. 

- Nie zabij profesorka. - Mruknęła, i wyszła z mieszkania a ja zaraz po niej. 

Rozdział 2

Muzyka: Skillet - Rise

- Dlaczego on tak nerwowo się zachowywał? - Odpakowałam batonika, i wzięłam kęs.
- To jest duży kombinator. Chodziły słuchy że miał jakieś zamiary co do college'u. - Brooke odchyliła głowę, napawając się ciszą panującą w parku.
- Uu. - Pokręciłam głową, i poprawiłam torebkę która niesymetrycznie leżała na moich kolanach. Każda nierówna rzecz sprawiała że wpadałam niemal w furię.
- Trzymaj się od niego lepiej z daleka. Krętacz, cynik, arogant, egocentryk - to cały profesor Harry Edward Styles. - Mruknęła i odrzuciła za głowę kosmyk włosów, który wypiął się z idealnego koka.
- Próbuję. - Spojrzałam na zegarek w smartfonie. - Muszę lecieć, obiecałam rodzicom że wpadnę na obiad. - Pożegnałam się krótko, i pognałam w stronę parkingu przed uczelnią. Byłam czasami trochę spóźnialska, a moi starsi tego nie tolerowali. Zawszę była wojna na ten temat, nawet gdy przyszłam parę minut po ustalonym czasie. Otworzyłam automatycznie samochód, a przy swoim czarnym Rang Roverze stał oparty o drzwi, nie kto inny jak nie profesorek. Obrzuciłam go obojętnym spojrzeniem i wsiadłam do środka, odpalając silnik. Mimo godziny końca pracy, mieszkańców miasta, nie było strasznych korków, więc szybko dostałam się na przedmieścia, i zaparkowałam przy jednej z ogromnych rezydencji. Wcisnęłam czterocyfrowy kod, i pchnęłam metalową bramkę. Przeszłam przez nowoczesny ogród, i zadzwoniłam do drzwi.
- Jesteś na czas? - Ojciec otworzył drzwi. Był ubrany jak zwykle nienagannie, nawet gdy chodził po domu, mając wolne.
- Jak widać. - Powiedziałam od niechcenia i przeszłam przez cały dom. Był urządzony w stylu innowacyjnym, ale z gustem, i wyczuciem smaku. Pracował nad nim nie jeden architekt, więc nie można było spodziewać się niczego innego jak takiego efektu końcowego.
- Cześć słonko. - Z bordowej sofy dwuosobowej, wstała moja mama i uściskała mnie. - Jak tam w pracy?
- W porządku. - Stwierdziłam i wyszłam na taras, usiadłam przy stolę na którym wszystkie dania były rozłożone.
- Potrzeba Ci pieniędzy? - Tata wziął mój talerz i nałożył roladkę z łososia.
- Jack! - Moja rodzicielka strzepnęła pyłek z jasnoróżowych, lejących spodni od Versac. - Ty zawsze na początku musisz prowadzić rozmowy na ten temat? Nie możemy porozmawiać na miłe tematy, przy obiedzie? - Wrzuciła do dzbanka z kryształową wodą, parę kostek lodu.
- Wybacz. - Położył przede mną sztućce wraz z półmiskiem. Jedzenie posiłku minęło w absolutnej ciszy, tak jak zwykle w tym domu. Według nich oznaczało to elegancje, i pełną kulturę, choćby w towarzystwie domowników. Upiłam łyk przeźroczystej cieczy, i oparłam się na krześle.
- Bardzo będziecie źli jeśli nie zjem dzisiaj deseru? - Wstałam od stołu, patrząc na ich niepewne miny. Wiedziałam że będą zdenerwowani ale chciałam dzisiaj odpocząć w swoim mieszkaniu, z lampką wina w dłoni, i dobrą lekturą.
- Jeśli musisz. - Rzuciła od niechcenia matka, a ojciec wzruszył ramionami.
- Słuchaj, poznałaś profesora Stylesa? - Tata podniósł palec żebym poczekała.
- Tak, - mruknęłam nieśmiało, nie chciałam schodzić na temat tego człowieka - nie robi dobrego wrażenia.
- Jak to? - Uniósł brwi ku górze.
- Musi być świetny? - Odwróciłam się na pięcie i wyszłam. Wrzuciłam torbę na tylne siedzenie i odpaliłam samochód. Nie miałam tematów z rodzicami, i zawsze schodziły one na takie o których nie lubię mówić, a ten koleś zdecydowanie nie zrobił na mnie dobrego pierwszego wrażenia.

Rozdział 1

Muzyka: Miley Cyrus - The Climb

Jak nigdy, byłam gotowa sporo przed czasem. Rozczesałam ciemne włosy po raz setny tego poranka, i poprawiłam zamek w czarnej, rozkloszowanej spódnicy. Włożona do niej, biała koszula, dodawała elegancji, i młodości, a w oszlifowanych kamyczkach na kołnierzu, odbijało się wrześniowe słońce. Dopiłam kawę, i włożyłam kubek do zlewu. Spojrzałam na zegarek -miałam jeszcze godzinę do zajęć. Wzięłam pod uwagę Londyńskie korki, dlatego chwyciłam ciemną listonoszkę, i wyszłam z domu. Mieszkanie mieściło się w przytulnych blokach, z pięknymi krajobrazami za oknem. Zdecydowanie jak nie w stolicy Anglii, było zbyt cicho. Westchnęłam głośno, czując jak obcasy srebrnych szpilek od Casadei'ego, wchodzą pomiędzy kostkę brukową, parkingu. Z trudem podeszłam do jaśniutko niebieskiego BMW 1, i wsiadłam do środka.To był dla mnie ważny dzień, po raz pierwszy miałam stanąć przed masą studentów, i uczyć o ich języku ojczystym. Zaparkowałam przed starym budynkiem, i skierowałam się w stronę wejścia. Mijałam młodych ludzi, którzy najwidoczniej mieli mnie za studentkę, witając się ze mną w swoim miejskim slangu. Odkluczyłam wejście do pokoju nauczycielskiego, w którym na moje szczęście była tylko jedna nauczycielka, w moim wieku.
-Dzień dobry. -Uśmiechnęłam się, i położyłam swoje rzeczy na wielkim stolę.
-Cześć. -Wstała z krzesła i posłała mi ciepły uśmiech. -Nowa? Jestem Brooke.
-Zara. -Wymieniłyśmy grzecznościowe spojrzenia.
-Może kawy? -Brunetka, podeszła do ekspresu, i wypełniła go ziarenkami kawy. Uwielbiałam ten zapach. Przypominał mi dzieciństwo, gdy bawiłam się w salonie, a matka parzyła kofeinę. Wtedy nie było żadnych problemów.
-Poproszę. -Usiadłam na fotelu, i wyciągnęłam z czarnej teczki potrzebne książki i słowniki, na pierwszy wykład.
-Wykładasz angielski? -Podała mi kubek z parującym napojem, i wzięła do ręki jedną z książek.
-Tak, mam nadzieję że jakoś dam radę. -Mruknęłam, i podniosłam filiżankę do ust.
-Wydaję się być tylko takie stresujące. Tak naprawdę to uczniowie tutaj raczej siedzą spokojnie, i słuchają. -Uśmiechnęła się pokrzepiająco, i poprawiła kokardę, którą miała pod kokiem.
-A jeśli się pomylę? -Odchyliłam się na krześle, przyglądając się kubkowi. Był dosyć ciekawy. Z jednej strony kształtem przypominało półkole do którego nalewano ciecze, a przy prostej ściance, mała kieszonka na ciastko. Uroczy.
-Każdy jest człowiekiem, i w życiu jest miejsce na błędy. -Spoczęła na taborecie, i przygładziła koronkową spódnicę.
-Witam. -Zamaszystym krokiem do pomieszczenia dla wykładowców, wparował młody nauczyciel, z bujnymi, ciemnymi lokami, zaczesanymi do tyłu, ubrany w idealnie przycięty, granatowy garnitur, i czarne lakierki, które odbijały światło żarówki LED'owej w podłużnej lampie.
-Hej. -Rzuciła szybko Brooke, nie odrywając wzroku od swoich idealnie wypielęgnowanych paznokci.
-Dzień dobry. -Wstałam, chcąc przywitać się z mężczyzną.
-Zobaczymy czy taki dobry. -Powiedział oschle, i położył teczkę z dokumentami, które trzymał pod pachą, obok mojej kawy. -Pani to? -Popatrzył na mnie pytająco, unosząc brwi ku górze.
-Zara Marsh. -Wziął moją dłoń do swojej, i złożył na niej filigranowy pocałunek.
-Harry Styles. -Podszedł do okna, i uchylił go. -Czego pani będzie uczyć?
-Języka Angielskiego. -Położyłam jedną rękę na blacie, chcąc odgonić czepliwą muchę.
-No co też, pani robi! -Wybuchnął i podbiegł do mnie, biorąc swoje papierki. Przymknęłam oczy, i otworzyłam je ponownie, widząc zalane kartki papieru, ciemnym płynem.
-Przepraszam... -Popatrzyłam na niego spanikowana, i odruchowa przygryzać wargę.
-I wszystko szlak trafił! -Krzyknął wyrzucając papirusy do kubła na śmieci, stojącego pod umywalką w małym aneksie kuchennym.
-Nie da się z nimi nic zrobić? -Podbiegłam do niego chcąc wyciągnąć je z powrotem.
-Co pani wyprawia? -Obrzucił mnie pełnym złości spojrzeniem, aż cofnęłam się o krok do tyłu. -Myślisz że jak masz na nazwisko Marsh to jesteś kimś? Twoi rodzice może i tak, ale Ty nie. -Przybliżył się do mnie na niebezpieczną odległość, muskając moją twarz swoim oddechem. Przełknęłam głośno ślinę, i zamknęłam oczy, czekając aż wyjdzie.
-Poszedł. -Powstrzymując się od śmiechu, podeszła do mnie ciemnowłosa, klepiąc mnie pocieszycielsko w ramię.
-Jezu. Nie chciałam przecież, a on robi z tego nie wiadomo jakie halo. -Oparłam się o drewniany parapet, patrząc na chichotającą dziewczynę.
-Harry tak zawsze. Najpierw pokazuję swoją złą stronę, a potem zdarza się że lepszą.


-Ja myślę właśnie że Santiago chciał pokazać, że jeśli czegoś chcemy to możemy to uzyskać, ale ciężką pracą i wyrzeczeniami.* -Zamknęłam drzwi sali, i przekręciłam kluczyk.
-Jutro dojdziemy do tego na forum całej klasy. -Uśmiechnęłam się do rudowłosej dziewczyny, którą bardzo interesowały wszelkiego rodzaju powieści o celach w życiu. Poprawiłam dziennik, i książki, a następnie ruszyłam w stronę schodów na parter. Gdy byłam na półpiętrze, usłyszałam zachrypnięty głos.
-Nie pomyliła się pani? Czy stres panią zjadł? -Z kpiącym uśmieszkiem na ustach, podszedł do mnie Styles, poprawiając burzę włosów.
-Niech pan sobie daruję, to nie było celowe. -Pokręciłam głową z niedowierzaniem i podążyłam przed siebie, chcąc uniknąć bijatyki słownej.
-Pani Marsh, tutaj to ja rządzę. -Szepnął mi do ucha, i zniknął za ścianą.

* - chodzi tu o książkę 'Stary człowiek i morze'

Prolog

-Nie pasuję Ci? -Kobieta w średnim wieku, popatrzyła ze zdziwieniem wypisanym w oczach.
-To nie tak -zaprzeczyłam -chodzi o to że chciałam sama to zrobić, a nie w każdej sytuacji na Was liczyć. -Mruknęłam, chociaż i tak wiedziałam do czego to doprowadzi. Będzie mnie przekonywać że trzeba pomagać młodziakom.
-Zara, idź tam jeśli chcesz tej pracy, jeśli nie to podwiozę Cię do domu. -Moja matka położyła jedną rękę na skrzyni biegów, a drugą trzymała kierownicę.
Miałam mętlik w głowię. Sama nie wiedziałam co jest moim priorytetem -czy znalezienie satysfakcjonującej pracy, czy miłe chwile podróży na ciepłym piasku, i dźwięk szumu fal...
-Dam sobie radę z powrotem do domu. -Odpięłam pas bezpieczeństwa i wyszłam z samochodu, który stał na poboczu parkingu, college'u. Poprawiłam czarną torebkę na ramieniu, i wolnym krokiem, omijając nierówności chodnika, podążyłam w stronę mosiężnych schodów. Mimo że wszystko było już załatwione przez moich rodziców, serce kołatało mi w klatce piersiowej, jakby zaraz miało mi wyskoczyć. Przeskoczyłam jasnymi balerinkami dwa stopnie, i pchnęłam ciężkie drzwi. W powietrzu unosił się zapach starego budynku, współgrający ze świeżo mieloną kawą, która była zapewne parzona w pokoju dla wykładowców. Skręciłam w jeden z korytarzy, po lewo, i zapukałam do biura sekretarki, dyrekcji. Gdy podałam jej swoje nazwisko, automatycznie zaprosiła mnie do gabinetu dyrektora.
-Dzień dobry. -Spróbowałam zamknąć za sobą drzwi cicho, ale przeciąg który robiło otwarte okno uniemożliwiał. Drzwi stuknęły o metolową framugę, na co krótkowłosa kobieta, z mrożącymi krew w żyłach, niebieskimi oczami, podniosła głowę z nad papierów, i ściągnęła malutkie okulary z nosa, przyglądając mi się uważnie.
-Przepraszam. -Szepnęłam i założyłam jedną rękę na drugą, stojąc po środku przytulonego pomieszczenia.
-Usiądź. -Wskazała mi krzesło, po przeciwnej stronie biurka. Spoczęłam jak kazała, i popatrzyłam na nią, marszcząc materiał jeansowej, rozkloszowanej spódnicy.
-Jak zgaduję Ty jesteś Zara Marsh. -Położyłą szkiełka przy laptopie, i wzięła do ręki stertę papierów. -Zapoznałam się z tym jeszcze raz, i mam nadzieję że nie przyszła tu pani rezygnować. -Odłożyła kartki, do segregatora, i uśmiechnęła się do mnie przyjaźnie, pokazując lśniące zęby.
-Bez zbędnego przedłużania -wstała i poprawiła czarną, ołówkową spódnicę -witam w zespole. -Uścisnęła mi dłoń.